Posts

Showing posts from June, 2020

अनाहूत भीती

                         ही गोष्ट आहे साधारण १९८५-८६ मधली .माझ्या आठ दहा महिन्याच्या मुलाला संध्याकाळच्या वेळेस मी आमच्या घराच्या दिंडी दरवाजात ,जिथे बसायला छान भक्कम असे मोठे कट्टे होते ,तिथे घेऊन बसत असे .रस्त्यावर तुरळक गर्दी असे .अगदी क्वचितच एखादे वाहन जात असे.पण जरा मोकळ्यावर असल्याने वेळ चांगला जात असे .तर या माझ्या रोजच्या दिनक्रमातील आणि माझ्या निरीक्षणातून प्रत्यक्ष घडलेली ही घटना .                         दारावरुन रोज एक तरुण मुलगी आणि तिचे वडील जात असत.वडील डोक्यावर आखूड कापलेले पांढरे  केस ,चेहऱ्यावर काळजी स्पष्ट दिसणारी , त्या काळजीने वाकलेले शरीर, नजर अर्थातच खाली ,खांद्यावर एक शबनम बॅग ,एका हातात काळी छत्री , सैलसर फुलशर्ट आणि अगदी विसंगत अशी ढगळी पँट आणि पायात झिजलेल्या चपला .हे गृहस्थ माझ्या लक्षात राहिले ते त्यांच्या चालण्याच्या लकबीमुळे.प्रत्येक पाऊल टाकताना त्यांच्या गुडघ्याला बसणारा एक झटका ,वेळावणारे पाऊल आणि यामुळे हातातील छत्रीची होणा...

माझ्या नजरेतून

आज  father's day ...यानिमित्ताने माझे वडील कै .श्री .श.रा.गोडबोले यांना श्रद्धांजली म्हणून केलेले काव्य.. अतिशय गरीबीत वाढलेले माझे वडील... सदाशिव पेठेत दोन खोल्यांमध्ये रहाणारे सहाजण ,त्यांचे पितृछत्र लहानपणीच हरवलेले आणि म्हणूनच माझ्या आजीने भावे प्राथमिक शाळेत नोकरी करून मुलांना खूप कष्टाने वाढवले .पात्रता आणि योग्यता असूनही १९४८ च्या सुमारास वालचंद इंजिनिअरिंग महाविद्यालयात इंजिनिअरिंगचे पहिले वर्ष करून.. मोठा मुलगा या नात्याने घरची जबाबदारी उचलण्यासाठी शिक्षण सोडून.. पुण्यात दारुगोळा कारखान्यात ,खडकी इथे नोकरी  पत्करलेले माझे वडील. त्यांचे आयुष्य खूप खडतर गेले पण ना कधी खंत ,ना कधी प्रतारणा किंवा ना कधी परिस्थितीचे भांडवल .अशा माझ्या पिताश्रींचे आयुष्य कवितेतून उलगडण्याचा प्रयत्न. सलाम.. सलाम तुम्हाला नाना  मनापासून सलाम । गरिबीची लाज  न बाळगणाऱ्या  वृत्तीला सलाम । अंगभर वस्त्र नसताना ठिगळ लावलेल्या  तुमच्या कपड्यांना ..सलाम । कधीतरीच गोडधोड अन्न मिळूनसुद्धा समाधान मानणाऱ्या  रसनेला..सलाम   गरिबीचे भांडवल न करता स्वाभिमानी तुमच्या  ...