माझ्या नजरेतून

आज  father's day ...यानिमित्ताने माझे वडील कै .श्री .श.रा.गोडबोले यांना श्रद्धांजली म्हणून केलेले काव्य..
अतिशय गरीबीत वाढलेले माझे वडील... सदाशिव पेठेत दोन खोल्यांमध्ये रहाणारे सहाजण ,त्यांचे पितृछत्र लहानपणीच हरवलेले आणि म्हणूनच माझ्या आजीने भावे प्राथमिक शाळेत नोकरी करून मुलांना खूप कष्टाने वाढवले .पात्रता आणि योग्यता असूनही १९४८ च्या सुमारास वालचंद इंजिनिअरिंग महाविद्यालयात इंजिनिअरिंगचे पहिले वर्ष करून.. मोठा मुलगा या नात्याने घरची जबाबदारी उचलण्यासाठी शिक्षण सोडून.. पुण्यात दारुगोळा कारखान्यात ,खडकी इथे नोकरी 
पत्करलेले माझे वडील. त्यांचे आयुष्य खूप खडतर गेले पण ना कधी खंत ,ना कधी प्रतारणा किंवा ना कधी परिस्थितीचे भांडवल .अशा माझ्या पिताश्रींचे आयुष्य कवितेतून उलगडण्याचा प्रयत्न.
सलाम..
सलाम तुम्हाला नाना 
मनापासून सलाम ।
गरिबीची लाज 
न बाळगणाऱ्या 
वृत्तीला सलाम ।
अंगभर वस्त्र नसताना
ठिगळ लावलेल्या 
तुमच्या कपड्यांना ..सलाम ।
कधीतरीच गोडधोड अन्न मिळूनसुद्धा
समाधान मानणाऱ्या 
रसनेला..सलाम 
 गरिबीचे भांडवल न करता
स्वाभिमानी तुमच्या 
जगण्याला ..सलाम ।
बालपणापासून दाखवलेल्या 
संयमाला सलाम ।
आसक्ती न धरता उत्फुल्ल
 जगण्याच्या
तुमच्या धडपडीला सलाम ।
कुटुंब सावरण्यासाठी 
शिक्षणाला रामराम ठोकण्याच्या
तुमच्या धाडसाला सलाम ।
तुम्ही तुमच्या मातेच्या 
केलेल्या 
सेवेला सलाम ।
तुमच्या अविरत 
कष्टाला सलाम ।
तुटपुंज्या मिळकतीतून 
तुम्ही केलेल्या
दानाला सलाम ।
स्वार्थ न साधता केलेल्या
मदतीला सलाम ।
तुमच्या अंगी असलेल्या 
अंगभूत
कलेला सलाम ।
सतत नाविन्याचा शोध 
घेण्याच्या
तुमच्या जिज्ञासेला सलाम ।
तुमच्या 
नीटनेटकेपणाला
प्रामाणिकपणाला
निर्लोभी वृत्तीला
करारीपणाला
व्यवसाय निष्ठेला
त्यागाला.....सलाम .।
अजब रसायनांनी युक्त तुमच्या
व्यक्तीमत्वाला सलाम ।
सलाम नाना तुम्हाला
मनापासून सलाम.
तृप्ती बापट.
सोलापूर.
२१ जून २०२०.


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

अनाहूत भीती

                         ही गोष्ट आहे साधारण १९८५-८६ मधली .माझ्या आठ दहा महिन्याच्या मुलाला संध्याकाळच्या वेळेस मी आमच्या घराच्या दिंडी दरवाजात ,जिथे बसायला छान भक्कम असे मोठे कट्टे होते ,तिथे घेऊन बसत असे .रस्त्यावर तुरळक गर्दी असे .अगदी क्वचितच एखादे वाहन जात असे.पण जरा मोकळ्यावर असल्याने वेळ चांगला जात असे .तर या माझ्या रोजच्या दिनक्रमातील आणि माझ्या निरीक्षणातून प्रत्यक्ष घडलेली ही घटना .                         दारावरुन रोज एक तरुण मुलगी आणि तिचे वडील जात असत.वडील डोक्यावर आखूड कापलेले पांढरे  केस ,चेहऱ्यावर काळजी स्पष्ट दिसणारी , त्या काळजीने वाकलेले शरीर, नजर अर्थातच खाली ,खांद्यावर एक शबनम बॅग ,एका हातात काळी छत्री , सैलसर फुलशर्ट आणि अगदी विसंगत अशी ढगळी पँट आणि पायात झिजलेल्या चपला .हे गृहस्थ माझ्या लक्षात राहिले ते त्यांच्या चालण्याच्या लकबीमुळे.प्रत्येक पाऊल टाकताना त्यांच्या गुडघ्याला बसणारा एक झटका ,वेळावणारे पाऊल आणि यामुळे हातातील छत्रीची होणा...
Read more

नसती उठाठेव

हुतात्मा एक्स्प्रेस किंवा  intercity express  म्हणजे सोलापूरवासियांचे एक मोठ्ठे कुटुंब म्हणायला हरकत नाही .तसंच हा कट्टा पण आहे .दरवेळेस प्रवास करताना हमखास दहा पंधरा ओळखीची माणसं भेटतात . याशिवाय देवाने आपल्याला तोंड हे बोलायलाच किंवा बडबड करायलाच दिले आहे या माझ्या ठाम समजुतीने म्हणा किंवा गैरसमजुतीने म्हणा ,प्रवासात बोलून वाढवलेल्या ओळखीचे लोक...अशी सगळीच जनता आपलीच असते .थोडक्यात माझ्या नजरेतून ही जनता एक्स्प्रेस च आहे . असंच एकदा पुण्याहून सोलापूरला येताना ,माझ्या समोर एक त्रिकोणी कुटुंब बसलेलं होते .ते तिघेही अंगाने चांगलेच दणकट होते त्यामुळे त्या सीटवर अगदी कोंबून बसले होते .आईवडील आणि मुलगी असा लवाजमा होता .मुलगी शरीराने अगडबंब होती म्हणून कशीबशी माववून बसली होती .शरीराने मोठी असली तरी चेहऱ्यावरुन लहान वाटत होती.माझ्या नेहमीच्या सवयीने मी कोणकोण आहे आजूबाजूला हे बघितले आणि  मी माझ्या विणकामात गढून गेले . साहजिकच' हे काय करताय?' वगैरे विचारपूस झाल्यावर ,मी गरवारे महाविद्यालयातून शिक्षण घेतले आहे ,असं त्या कन्येला कळले . तिचे बालसुलभ मन ( आकाराशी विसंगत )जागे झाले ....
Read more